Topic 6

کلیات سعدی، ص. 167

حکایت

         خردمند مردی در اقصای شام       گرفت از جهان کنج غاری مقام

         بصبرش در آن کنج تاریک جای    بگنج قناعت فرو رفته پای

         شنیدم که نامش خدا دوست بود       ملک سیرتی آدمی گوست بود

         بزرگان نهادند سر بر درش           که در می نیامد بدرها سرش

         تمنا کند عارف پاکباز                   بدریوزه از خویشتن ترک آز

         چو هر ساعتش نفس گوید بده        بخواری بگرداندش ده بده

         در آن مرز کاین پیر هشیار بود      یکی مرزبان ستمکار بود

         که هر ناتوان را که دریافتی          بسر پنجگی پنجه بر تافتی

         جهانسوز و بیرحمت و خیره کش   ز تلخیش روی جهانی ترش

         گروهی برفتند از آن ظلم و عار     ببردند نام بدش در دیار

         گروهی بماندند مسکین و ریش       پس چرخه نفرین گرفتند پیش

         ید ظلم جایی که گردد دراز           نبینی لب مردم از خنده باز

         بدیدار شیخ آمدی گاهگاه               خدا دوست در وی نکردی نگاه

         ملک نوبتی گفتش ای نیکبخت        بنفرت ز من درمکش روی سخت

         مرا با تو دانی سر دوستیست                  ترا دشمنی با من از بهر چیست

         گرفتم که سالار کشور نیم             بعزت ز درویش کمتر نیم

         نگویم فضیلت نهم بر کسی            چنان باش با من که با هر کسی

         شنید این سخن عابد هوشیار           بر آشفت و گفت ای ملک هوش دار

         وجودت پریشانی خلق ازوست       ندارم پریشانی خلق دوست

         تو با آنکه من دوستم دشمنی                    نپندارمت دوستدار منی

         چرا دوست دارم بباطل منت          چو دانم که دارد خدا دشمنت

         مده بوسه بر دست من دوستدار      برو داوستداران من دوست دار

         خدا دوست را گر بدرّند پوست       نخواهد شدن دشمن دوست، دوست

         عجب دارم از خواب آن سنگدل     که خلقی بخسبند ازو تنگدل