Bölüm anahatları

    • Gülistan Dosya

      سعدی شیرازی، گلستان، ص. 53-52

      اگرچه پیش ِ خردمند، خامشی ادب است       به وقت ِ مصلحت آن به که در سخن کوشی

      دو چیز طَیرۀ عقل است : دم فرو بستن       به وقت ِ گفتن و، گفتن به وقت ِ خاموشی

       

      فی الجمله زبان از مکالمۀ او در کشیدن قوّت نداشتم و روی از محادثۀ او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

       

      چو جنگ آوری با کسی بر ستیز        که از وی گزیرت بَود یا گریز

       

      بحکم ِ ضرورت سخن گفتیم و تفرّج کنان بیرون رفتیم در فصل ِ ربیعی که صولت ِ بَرد آرمیده بود و اوان ِ دولت وَرد رسیده.

       

      پیراهن ِ برگ بر درختان           چون جامۀ عید ِ نیکبختان

      ֎

      اوّل ِ اردیبهشت ماه ِ جلالی      بلبل ِ گوینده، بر منابر ِ قضبان

      بر گل ِ سرخ، از نم افتاده لآلی      همچو عرق بر عذار ِ شاهد ِ غضبان

      شب را به بوستان با یکی از دوستان اتفاق ِ مَبیت افتاد : موضعی خوش و خرّم و درختان درهم، گفتی که خردۀ مینا بر خاکش ریخته و عقد ِ ثریّا از تاکش در آویخته.