Bölüm anahatları

    • Gülistan Dosya

      از گلستان، باب دوم در اخلاق درویشان

      حکایت 1

      یکی از بزرگان پارسایی را گفت: چه گویی در حقّ ِ فلان عابد که دیگران در حقّ ِ او بطعنه سخنها گفته‌اند؟ گفت: بر ظاهرش عیب نمی بینم و در باطنش غیب نمی دانم.

      هرکه را جامه پارسا بینی     پارسا دان و نیکمرد انگار

      ور ندانی که در نهادش چیست    محتسب را درون ِ خانه چه کار؟

      بزرگان: اکابر      پارسا: عابد و زاهد

      طعنه: طعن

       

      حکایت 2

      درویشی را دیدم سر بر آستان ِ کعبه نهاده همی نالید که: یا غفور، یا رحیم! تو دانی که از ظلوم ِ جَهول چه آید؟

      عذر ِ تقصیر ِ خدمت آوردم         که ندارم به طاعت استظهار

      عاصیان از گناه توبه کنند          عارفان از عبادت استغفار

       

      عابدان جزای طاعت خواهند و بازرگانان بهای بِضاعت. من بنده امید آورده‌ام نه طاعت، بدریوز] آمده‌ام نه به تجارت. اِصنَع بی ما اَنتَ اَهلُهُ.

      گر کُشی ور جرم بخشی روی و سر بر آستانم      بنده را فرمان نباشد هرچه فرمایی بر آنم

      ***

      بر درِ کعبه سایلی دیدم          که همی گفت و می گرستی خوش

      می نگویم که طاعتم بپذیر                     قلم ِ عفو بر گناهم کش